Oude naam: Corydoras paleatus. Sinds de herindeling van de pantsermeervallen in 2024 heet deze soort Hoplisoma paleatum, maar in de winkel en in de hobby kom je hem nog vaak tegen als Corydoras paleatus.
De marmerpantsermeerval is een van de eerste Corydoras die in de hobby kwam (al in de 19e eeuw). Hij is sterk, verdraagt koeler water en scharrelt in groepjes vrolijk over de bodem.

Over deze vis
Corydoras paleatus werd in 1842 beschreven door Leonard Jenyns, onder de naam Callichthys paleatus. Het type-exemplaar is afkomstig van Charles Darwin, die de vis tijdens de reis van de Beagle in de jaren 1830 bij Buenos Aires verzamelde. Daarmee is de marmerpantsermeerval een van de oudste bekende soorten in de groep. Er bestaan diverse synoniemen, waaronder Corydoras maculatus en Corydoras marmoratus. Volgens sommige auteurs valt hij tegenwoordig onder het geslacht Hoplisoma.
De tekening is marmerachtig: olijfgroene tot grijsbruine vlekken op een lichte ondergrond, met een glans die afhankelijk van de lichtinval verandert. Volwassen dieren worden zes tot zeven centimeter. Mannetjes zijn kleiner en hebben verhoudingsgewijs langere rug- en borstvinnen dan vrouwtjes. Er bestaat ook een albinovorm in de handel, die lijkt op de albino’s van verwante soorten.
In de natuur komt de soort voor in het benedenstroomgebied van de Paraná in Paraguay, Argentinië en Brazilië, en in kustrivieren van Brazilië en Uruguay. Dat is een subtropisch gebied met koelere winters, wat de tolerantie voor lagere temperaturen verklaart.
In Europa kwam de soort rond 1878 in de hobby, waarmee hij een van de allereerste Corydoras in de aquaria was. Ze zijn vroeg geslachtsrijp: vrouwtjes zijn vanaf ongeveer vijfenhalve centimeter volwassen, mannetjes iets eerder. Een legsel bestaat doorgaans uit vijftig tot honderdvijftig eitjes.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Hoplisoma paleatum (voorheen Corydoras paleatus) |
|---|---|
| Familie | Callichthyidae (pantsermeervallen) |
| Herkomst | Zuidoost-Brazilië, Uruguay, Argentinië (Río de la Plata-gebied) |
| Vindplaats | Zuid-Amerika – Brazilië, Uruguay, Argentinië – Río de la Plata-bekken |
| Maximale grootte | 6 – 7 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 80 cm / 100 liter |
| Temperatuur | 18 – 25 °C |
| pH | 6,0 – 7,5 |
| Hardheid (GH) | 2 – 20 °dGH |
| Groepsgrootte | Minimaal 6 |
| Gedrag | Zeer vreedzaam |
| Moeilijkheid | Makkelijk |
| Levensduur | 8 – 12 jaar |
| Karakter | Vreedzaam |
| Eet kleine vissen | Nee |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Ja |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Ja |
| Minimale groepsgrootte | 6 of meer |
Welke vissen passen bij de Marmerpantsermeerval?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Hoplisoma komt van het Griekse hoplon (‘schild, harnas’) en soma (‘lichaam’), naar de beenplaten op de flanken. Het geslacht werd in 1838 beschreven door Swainson.
paleatum is Latijn voor ‘met kaf vermengd’. Het slaat op de ‘donkere vlekken en marmering’ op het lichaam.
De soort werd in 1842 beschreven door Jenyns.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
De soort leeft in rustig stromende rivieren, beken en moerassen met zandige of modderige bodems in een subtropisch klimaat met koele winters.
Waterwaarden in de natuur: zacht tot middelhard.
Waterwaarden in het aquarium
- Schone bodem en lage nitraatwaarden
Aquarium en inrichting
Vanaf 80 cm, met veel vrij bodemoppervlak.
Biotoop nabootsen: fijn, rond zand (scherp grind beschadigt de gevoelige baarddraden), kienhout, bladeren en planten. Ze komen af en toe naar het oppervlak om lucht te happen; houd dat bereikbaar.
Voeding
In de natuur: wormpjes, insectenlarven, kleine kreeftachtigen en plantaardig materiaal uit de bodem.
In het aquarium: zinkende tabletten en korrels, diepvries muggenlarven, tubifex (diepvries) en artemia. Ze zijn géén ‘restjeseters’: geef ze eigen voer.
Voortplanting
Makkelijk te kweken, vaak na een grote koude waterverversing (die het regenseizoen nabootst). Het vrouwtje houdt de eitjes tussen de buikvinnen en plakt ze op ruiten en planten (‘T-positie’). Ouders eten eitjes; haal ze weg of verplaats de eitjes.
Tips uit de praktijk
Houders zijn gek op het vrolijke gescharrel en het ‘knipogen’ (de ogen bewegen). Veel genoemd: de marmer-cory is een van de sterkste soorten en doet het uitstekend in een iets koeler aquarium.
De marmerpantsermeerval is de vis voor wie graag veel leven op de bodem wil. De eerste dagen zijn ze wat schuw, maar binnen een week scharrelen ze over het zand. Een groep van zes of meer doet het duidelijk beter dan twee of drie. Ze doen het ook goed in een aquarium dat wat koeler staat dan de meeste tropische bakken.
Bij het voeren zijn ze makkelijk, maar niet zomaar: geef zinkende tabletten en diepvriesvoer op een plek waar anderen er niet bij kunnen. Kieskeurige eters lokken je met diepvries-muggenlarven. Houd er rekening mee dat ze bij te veel voer al snel dik worden en dat een vuile bodem bij deze soort snel problemen geeft: rode plekken op de buik en aangevreten baarddraden zijn de klassieke signalen.
Wat pas na maanden opvalt: ze herkennen je en komen naar het glas als je bij de bak staat. Mannetjes jagen soms op vrouwtjes bij de paai, en na een koude waterverversing zie je het T-gedrag, waarbij het vrouwtje de eitjes tussen de buikvinnen houdt. Laat de ouders niet bij de eitjes; haal ze weg als je jongen wilt.
Combineren met rustige vissen gaat prima. Niet geschikt voor een warme discusbak, waar de hogere temperatuur ze benadeelt. Eerlijk advies: een van de beste soorten voor beginners en gevorderden, zolang je zand en een schone bodem hebt.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Zeer sterk en vreedzaam
- Verdraagt koeler water
- Makkelijk te kweken
- Lange levensduur
Nadelen
- Heeft zand en een schone bodem nodig
- Niet geschikt voor warme discusbakken
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
