Wallaciia compressiceps is een van de kleinste snoekcichliden. Hij heeft een langgerekt lijf, een grote bek en bij mannetjes rode vinnen. Een roofvisje met een fel karakter voor een soortaquarium.

Over deze vis
Wallaciia compressiceps werd in 1986 door Arnoud Ploeg beschreven en hoort bij de snoekcichliden, een grote groep met een langgerekt, torpedovormig lijf en een lange, ruime bek. De soortnaam verwijst naar de zijdelings afgeplatte kop. Het geslacht Crenicichla telt inmiddels ruim honderd beschreven soorten, en bijna elk stroomgebied in Zuid-Amerika heeft zijn eigen vertegenwoordigers. Binnen dat geslacht zijn er grote soorten die een halve meter kunnen worden en kleine soorten, waartoe deze vis behoort, die maar enkele centimeters halen. Snoekcichliden worden vaak in groepen ingedeeld op basis van lichaamsvorm en tekening, en de kleine soorten zoals deze zijn in de hobby vooral populair vanwege hun formaat en hun broedzorg.
De vis is slank, zijdelings wat afgeplat en heeft een spitse kop met een uitstekende onderkaak. Bij het mannetje zijn de vinnen groter en de kleuren meer opvallend, met vaak een rode tint in de vinnen. Vrouwtjes zijn kleiner en krijgen tijdens het paaien een felgekleurde, roodoranje buik en een donkere vlek in de rugvin. De flanken hebben meestal een donkere lengtestreep, die bij opwinding sterk kan oplichten of juist vervagen.
In het wild is de soort beperkt tot de Rio Tocantins in Brazilië. Hij hoort bij de vissen van snel stromende, heldere delen met rotsen en stenen, waar zijn strak lichaam goed tegen de stroming kan en waar hij kan jagen op kleine ongewervelden en visjes. Wie meer over de leefwijze wil weten, komt al snel uit bij de weinige beschikbare bronnen: over het leven van deze soort in het wild is weinig gepubliceerd, en veel wat wij weten komt uit aquariumervaring.
In de hobby is deze snoekcichlide een specialiteit. Hij wordt niet vaak aangeboden en is vooral bij liefhebbers van dwergcichliden en roofvissen bekend. Voor zover bekend is er geen beschermingsstatus of duidelijke bedreiging vastgelegd. Zoals bij veel Crenicichla’s is de naam in de handel niet altijd betrouwbaar: verwante kleine soorten worden weleens onder dezelfde naam verkocht.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Wallaciia compressiceps (voorheen Crenicichla compressiceps) |
|---|---|
| Familie | Cichlidae |
| Herkomst | Rio Tocantins, Brazilië |
| Vindplaats | Zuid-Amerika – Brazilië – Rio Tocantins |
| Maximale grootte | 7 – 9 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 80 – 100 cm / 100 – 150 liter per paar |
| Temperatuur | 25 – 30 °C |
| pH | 6,0 – 7,5 |
| Hardheid (GH) | 1 – 10 °dGH |
| Groepsgrootte | Paar |
| Gedrag | Territoriaal, roofvis |
| Moeilijkheid | Gemiddeld tot moeilijk |
| Levensduur | 5 – 8 jaar |
| Karakter | Roofvis, agressief |
| Eet kleine vissen | Ja |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Nee |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Nee |
| Minimale groepsgrootte | Paar |
Welke vissen passen bij de Snoekcichlide?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Wallaciia is vernoemd naar de typesoort van het geslacht, W. wallacii. Het geslacht werd in 2023 beschreven door Varella, Kullander, Menezes, Oliveira en López-Fernández.
compressiceps komt van het Latijnse compressus (‘samengedrukt’) en -ceps (‘-koppig’), naar de sterk zijdelings afgeplatte kop.
De soort werd in 1986 beschreven door Ploeg. Vroeger stond hij bekend als Crenicichla compressiceps.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
De soort leeft in snelstromende, heldere delen van de Rio Tocantins tussen rotsen en stenen.
Waterwaarden in de natuur: zeer zacht.
Planten en hout onder water: In de zijrivieren van het Tocantins-Araguaia-stelsel, zoals de Rio do Sono, is de onderwaterwereld vooral opgebouwd uit zand, kiezels en afgeronde stenen. Daartussen liggen ‘galhadas’: wirwarren van ondergedoken hout en takken die als schuilplaats dienen. Van de oever hangen wortels van de jiboia (Epipremnum aureum) in het water. Ook elders in het stroomgebied wordt een zandbodem beschreven, bedekt met afgevallen bladeren en twijgen. Het beeld wordt dus vooral bepaald door hout, blad en oeverbegroeiing.
Waterwaarden in het aquarium
- Veel zuurstof en stroming
Aquarium en inrichting
Soortaquarium of met stevige scholenvissen die te groot zijn om te eten.
Biotoop nabootsen: zand, veel stenen met spleten, wortelhout, een stromingspomp en weinig planten.
Voeding
In de natuur: kleine vissen, insectenlarven en kreeftachtigen.
In het aquarium: diepvries muggenlarven, mysis, artemia en kleine garnalen; soms korrels.
Voortplanting
Holenbroeder. Het paar legt eitjes in een spleet of grot en bewaakt eitjes en jongen samen. Kweek is gelukt.
Tips uit de praktijk
Houders vinden deze dwerg-snoekcichlide een van de leukste kleine cichliden: veel kleur en karakter. Wel waarschuwen ze dat het mannetje het vrouwtje kan doden als er te weinig schuilplekken zijn.
Een dwerg-snoekcichlide is geen vis voor een impulsaankoop. De eerste weken zitten nieuwe dieren vaak in een hol of tegen een rots en komen alleen te voorschijn als er voer in het water valt. Geef ze een rotsachtig decor met minstens twee of drie holen en veel stroming, dan zie je na een paar weken hoe ze hun territorium innemen. De kleuren komen pas goed uit als de vis zich veilig voelt.
Het voer is een punt. Veel snoekcichliden willen in het begin alleen levend of diepvriesvoer: muggenlarven, mysis, watervlooien en artemia. Wie droogvoer wil, moet dat geduldig aanbieden, bij voorkeur zinkende korrels. Wat andere houders ook merken is dat ze gevoelig zijn voor zuurstofgebrek en voor vervuild water, dus zorg voor beweging in het water en regelmatige verversing. Een typische fout is een te kleine bak zonder holen: dan gaat het mannetje het vrouwtje achtervolgen en soms zelfs doden, zoals ook op deze pagina staat.
Als gezelschap gebruik je alleen vissen die te groot zijn om te worden opgegeten en die zich niet met de snoekcichlide bemoeien: tetra’s zijn geen goed idee, want ze verdwijnen in de bek. Beter is een soortaquarium, eventueel met een paar rustige bodemvissen die niet in zijn hol komen. Een paartje broedt in een hol; het vrouwtje bewaakt de eieren en de jongen en kan dan flink tekeergaan. Je ziet dat ze na maanden het gehele gedrag van een roofvisje laten zien: op de loer liggen, plots uitvallen en dan weer rustig terugkeren.
Deze vis is een aanrader voor houders die al ervaring hebben met cichliden en die een soortaquarium met stroming en een rotsdecor willen. Voor beginners is hij minder geschikt, evenals voor een gezelschapsbak.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Klein voor een roofcichlide
- Kleurrijk en boeiend
Nadelen
- Territoriaal en fel
- Heeft warm, zacht, stromend water nodig
- Eet kleine vissen
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
