De vuurkeelcichlide is een Midden-Amerikaanse cichlide met een felrode keel en borst. Om indruk te maken, blaast het mannetje zijn kieuwdeksels op. Hij is robuust, maar vergeleken met veel Midden-Amerikanen nog redelijk vreedzaam.

Over deze vis
De vuurkeelcichlide werd in 1918 beschreven door Brind en is vernoemd naar de Amerikaanse ichtyoloog Seth Eugene Meek, die veel onderzoek deed naar de vissen van Midden-Amerika. Dat verklaart de soortnaam meeki. Lange tijd stond de vis bekend als Cichlasoma meeki, een naam die je in oudere boeken en op etiketten nog steeds tegenkomt. Het geslacht Thorichthys is later afgesplitst van dat grote verzamelgeslacht en bevat een handvol soorten die allemaal ruwweg dezelfde levenswijze hebben: ze zijn kleiner en gedrongener dan de bekende brutale Midden-Amerikanen en zeven graag zand door hun kieuwen op zoek naar voedsel.
De Nederlandse naam zegt het al: de keel en borst van de vis zijn felrood tot oranje. Verder is het lichaam olijfgroen tot grijsblauw met parelachtige glans en een donkere vlek halverwege de flank. Bij het kieuwdeksel zit een zwarte, half omgeslagen flap met een opvallende blauwe rand, die vooral bij imponeergedrag goed te zien is. Als mannetjes tegenover elkaar staan, spreiden ze hun kieuwdeksels en de rode keel en schudden ze met de kop. Dat gedrag ziet er indrukwekkend uit, maar het blijft meestal bij dreigen. De sekse herken je aan de langere, spitser uitlopende rug- en aarsvin van het mannetje en aan de intensere kleuren. Vrouwtjes blijven kleiner en hebben een ronder lichaam.
In het wild leeft de soort in het zuiden van Mexico, in Guatemala en in Belize, met name op het schiereiland Yucatán. Daar wordt hij gevonden in rivieren, meren en de bijzondere kalksteenbronnen die cenotes heten. In die omgeving is het water helder, en de bodem bestaat uit zand, modder of kalksteen. De vis zoekt zijn voedsel in de bodem en eet kleine ongewervelden, wat plantaardig materiaal en af en toe een kleine vis.
De soort is nog altijd algemeen in zijn leefgebied en wordt niet als bedreigd beschouwd. In de handel is hij al sinds de vroege jaren van de cichlidenhobby te vinden, en de aanbod bestaat vrijwel uitsluitend uit kweek. Omdat de vissen makkelijk broeden, is er ook een albino- en een rode kweekvorm gemaakt, die soms in winkels opduikt. Een opvallend gegeven is dat de wilde vorm in de hobby veel minder agressief bekendstaat dan de meeste verwante soorten. Vuurkeelcichliden zijn daarom al tientallen jaren een vaste keuze voor wie zijn eerste Midden-Amerikaanse cichliden wil houden.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Thorichthys meeki |
|---|---|
| Familie | Cichlidae |
| Herkomst | Yucatán (Mexico), Guatemala, Belize |
| Vindplaats | Midden-Amerika – Mexico (Yucatán), Guatemala, Belize – Rivieren en cenotes |
| Maximale grootte | 12 – 15 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 120 cm / 250 liter |
| Temperatuur | 22 – 28 °C |
| pH | 7,0 – 8,0 |
| Hardheid (GH) | 8 – 25 °dGH |
| Groepsgrootte | Paar |
| Gedrag | Territoriaal, vooral bij het broeden |
| Moeilijkheid | Makkelijk |
| Levensduur | 10 – 15 jaar |
| Karakter | Semi-agressief |
| Eet kleine vissen | Nee |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Nee |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Ja |
| Minimale groepsgrootte | Paar |
Welke vissen passen bij de Vuurkeelcichlide?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Thorichthys komt van het Griekse throsko (‘springen’) en ichthys (‘vis’). Volgens Meek springen deze vissen speels naar alles wat in het water komt, zelfs naar een vinger die het wateroppervlak raakt. Het geslacht werd in 1904 beschreven door Meek.
meeki is een eerbetoon aan de ichtyoloog Seth Eugene Meek (1859–1914), die het geslacht Thorichthys in 1904 beschreef.
De soort werd in 1918 beschreven door Brind.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
De vuurkeel leeft in rivieren, cenotes (kalkstenen bronnen), meren en lagunes met helder, hard en alkalisch water en zand- of modderbodems.
Waterwaarden in de natuur: hard.
Aquarium en inrichting
Vanaf 120 cm voor een paar met medebewoners.
Biotoop nabootsen: zandbodem (ze graven), kalksteen of rotsen, wortelhout en stevige planten die graafwerk overleven (Anubias, Javavaren op hout).
Voeding
In de natuur: ongewervelden uit het zand, kleine visjes, plantaardig materiaal en detritus.
In het aquarium: cichlidenkorrels, diepvries muggenlarven, mysis, krill en af en toe plantaardig voer.
Voortplanting
Openbroeder. Het paar legt 100 – 500 eitjes op een steen en bewaakt eitjes en jongen fanatiek. De jongen worden verplaatst naar gegraven kuiltjes.
Tips uit de praktijk
Houders beschrijven de vuurkeel als een ideale eerste Midden-Amerikaanse cichlide: kleurrijk en vol karakter, maar zelden echt gevaarlijk. Tijdens het broeden kan hij wel flink tekeergaan tegen medebewoners.
Veel houders merken dat een net gekochte vuurkeel de eerste dagen erg voorzichtig is en zijn rode keel nog nauwelijks laat zien. Na een paar weken, als hij zijn plek in de bak heeft gevonden, begint het kleurenspel. De vis eet doorgaans zonder problemen: pellets, diepvriesvoer en levend voer worden allemaal aangenomen. Wie wat afwisseling geeft, ziet de kleuren sterker worden.
Typische problemen ontstaan meestal door de bak en niet door de vis. Omdat de soort graag in het zand graaft, moet je zorgen voor een fijne, ronde bodem. Op scherp grind slijten de barbeeltjes en de bek, wat later tot ontstekingen kan leiden. Ook zie je bij oudere dieren soms gaatjes in de kop of pijnlijke plekken die te maken hebben met slecht water. Regelmatig verversen voorkomt dat meestal.
Wat je pas na maanden merkt: een gevormd paar verdedigt zijn territorium veel heftiger dan je op grond van het imponeergedrag verwacht. Tijdens het broeden kunnen andere bodemvissen flink onder druk komen. Combinaties die goed gaan, zijn robuuste scholenvissen in het middelste en bovenste deel van de bak, en grotere bodemvissen die zich kunnen redden. Kleine of erg rustige soorten kun je beter niet als buur kiezen. Andere Midden-Amerikaanse cichliden gaan in een ruime bak soms goed, maar dat blijft lastig te voorspellen.
Kweken gaat vaak vanzelf, zodra je een paar hebt. Het paar kiest een steen of een holletje, poetst die schoon en houdt de jongen daarna nauwlettend in de gaten. Veel houders geven aan dat de jongen zonder problemen worden grootgebracht, ook in een bak met medebewoners, zolang er voldoende schuilplaatsen zijn.
Advies: de vuurkeel is een goede keuze voor wie een kleurrijke, sterke cichlide zoekt en een bak van voldoende omvang heeft. Wie een echte gezelschapsvis voor kleine vissen wil, kijkt beter naar een andere soort.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Opvallend imponeergedrag
- Sterk en langlevend
- Makkelijk te kweken
Nadelen
- Territoriaal tijdens het broeden
- Graaft
- Eet kleine vissen
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
