De vorkstaart-blauwoog is een klein regenboogvisje met felblauwe ogen en citroengele vinnen. Het is een levendige scholenvis voor een beplant nano- of middelgroot aquarium.

Over deze vis
De vorkstaart-blauwoog werd in 1955 door de Amerikaanse ichtyoloog John Treadwell Nichols beschreven. De soortnaam furcatus is Latijn voor ‘gevorkt’ en verwijst naar de ingesneden staartvin. Wie in oudere boeken of op verenigingssites zoekt, komt de vis vaak tegen onder de naam Popondetta furcata. Hij werd lange tijd in een eigen geslacht, Popondetta (en later Popondichthys), geplaatst, genoemd naar de plaats Popondetta in Papoea-Nieuw-Guinea, maar tegenwoordig wordt hij gerekend tot Pseudomugil. Hij hoort bij de familie Pseudomugilidae, de blauwogen, die verwant zijn aan de regenboogvissen.
Het is een slank, langgerekt visje met een doorschijnend lijf dat bij goed uitgekleurde mannetjes citroengeel tot oranje is. De vinnen zijn geel, met zwarte tekening en fijne witte randen, en de blauwe ogen geven de blauwoog zijn naam. De mannetjes zijn feller gekleurd dan de vrouwtjes, die meer zilverig en doorschijnend blijven. De staartvin is diep ingesneden, waardoor de vis snel en wendbaar lijkt. Bij baltsende mannetjes staan de vinnen gespreid en zijn de kleuren het mooist.
In het wild komt de soort alleen voor in het oosten van Papoea-Nieuw-Guinea, in de omgeving van Popondetta, in beken in het regenwoud. Daar leeft hij in helder water tussen wortels, blad, stenen en overhangende vegetatie. Zoals bij zoveel kleine vissen uit Nieuw-Guinea is er buiten de aquariumhobby weinig over zijn leven in de natuur gepubliceerd. Omdat het leefgebied klein is en het regenwoud onder druk staat, is de soort kwetsbaar voor veranderingen in de omgeving.
In de hobby is de vorkstaart-blauwoog al lange tijd een geliefd visje voor liefhebbers van kleine, vreedzame scholenvissen. Hij is gemakkelijk te houden en kweekt goed, en de dieren in de handel zijn tegenwoordig vrijwel altijd nakweek. Door de korte levensduur van enkele jaren is het belangrijk om regelmatig jongen op te kweken, zodat de groep op sterkte blijft.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Pseudomugil furcatus |
|---|---|
| Familie | Pseudomugilidae |
| Herkomst | Oost-Papoea-Nieuw-Guinea |
| Vindplaats | Oceanië – Papoea-Nieuw-Guinea – Kustbeken in het oosten |
| Maximale grootte | 5 – 6 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 60 cm / 54 liter |
| Temperatuur | 24 – 27 °C |
| pH | 7,0 – 8,0 |
| Hardheid (GH) | 6 – 15 °dGH |
| Groepsgrootte | Minimaal 8 |
| Gedrag | Vreedzaam |
| Moeilijkheid | Makkelijk |
| Levensduur | 2 – 3 jaar |
| Karakter | Vreedzaam |
| Eet kleine vissen | Nee |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Ja |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Ja |
| Minimale groepsgrootte | 8 of meer |
Welke vissen passen bij het Vorkstaart-blauwoog?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Pseudomugil komt van het Griekse pseudes (‘vals’): het geslacht lijkt in vorm en kop op de harders (Mugilidae), maar die gelijkenis is bedrieglijk. Het geslacht werd in 1866 beschreven door Kner.
furcatus is Latijn voor ‘gevorkt’, naar de ‘scherp gevorkte’ staartvin.
De soort werd in 1955 beschreven door Nichols.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
De soort leeft in heldere, snelstromende beken in beboste heuvels, met stenen, wortels en overhangende vegetatie.
Waterwaarden in de natuur: middelhard.
Waterwaarden in het aquarium
- Lichte stroming en zuurstofrijk water
Aquarium en inrichting
Vanaf 60 cm.
Biotoop nabootsen: zand, stenen, wortelhout, dichte beplanting met open zwemruimte en een lichte stroming.
Voeding
In de natuur: kleine insecten, larven en zoöplankton.
In het aquarium: vlokken, microkorrels en diepvriesvoer.
Voortplanting
Eierlegger; eitjes worden tussen mos of in een kweekmop gehangen. Kweek is vrij makkelijk en helpt de groep op peil te houden door de korte levensduur.
Tips uit de praktijk
Houders roemen de heldere gele kleur en het actieve baltsgedrag van de mannetjes. De korte levensduur is het belangrijkste nadeel.
Uit eigen ervaring en uit wat andere houders vertellen: de eerste weken zijn vorkstaart-blauwogen vaak wat schuw en houden ze zich tussen planten en wortels op. Met een groep van acht of meer en een rustig, dicht beplant aquarium met open zwemruimte wennen ze snel, en ze worden dan de hele dag actief. Bij te kleine groepen blijven ze schuw en verliezen ze kleur.
Eten gaat meestal goed. Ze nemen vlokken en microkorrels aan, maar zijn dol op klein diepvriesvoer zoals cyclops en artemia. Wie regelmatig levend voer geeft, ziet de kleuren en het baltsgedrag opbloeien. Let er op dat grotere en snellere vissen geen voer wegkapen; ze zijn niet de snelste eters. Typische problemen zijn vervuild water en te weinig zuurstof, en bij een tekort aan schuilplaatsen springen ze soms tegen het deksel. Een goed sluitende afdekking is dus aan te raden.
Wat pas na maanden opvalt: de mannetjes zijn de hele dag bezig met baltsen en meten zich met elkaar zonder echte schade. De eitjes worden tussen mos of een kweekmop gehangen, en wie de mop regelmatig leeghaalt en de eitjes apart laat uitkomen, houdt de groep op peil. Omdat hun levensduur kort is, is dat ook echt nodig. Ze passen bij andere rustige, kleine vissen zoals kleine tetra’s of pantserwelzen.
De vorkstaart-blauwoog is een aanrader voor wie een beplant nano- of middelgroot aquarium heeft en graag actieve, kleurrijke kleine vissen wil. Voor wie een vis wil die jarenlang meegaat, of voor zacht water, is hij minder geschikt, want hij houdt van middelhard water.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Vrolijke kleuren
- Vreedzaam
- Te kweken
Nadelen
- Korte levensduur
- Heeft middelhard water nodig
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
