Bever-olifantsvis (Hippopotamyrus castor)

Deze kleine olifantsvis heeft een korte, afgeronde snuit. Net als andere mormyriden communiceert hij met zwakke elektrische pulsen.

Bever-olifantsvis (Hippopotamyrus castor)
Foto: Sullivan JP, Lavoué S, Hopkins CD, via Wikimedia Commons (CC BY 4.0)

Over deze vis

Over de bever-olifantsvis is opvallend weinig gepubliceerd, en dat zegt op zichzelf al iets over hoe zeldzaam hij in de hobby is. De soort werd in 1906 door Pappenheim beschreven als Hippopotamyrus castor. De geslachtsnaam verwijst naar het nijlpaard, de soortnaam castor is Latijn voor bever, in overeenstemming met de korte, afgeronde snuit die deze soort onderscheidt van de langsnuitige olifantsvissen. In het Engels wordt hij ook wel Lokundi mormyrid genoemd.

Hij hoort bij de Mormyridae, de olifantsvissen, en binnen die familie bij een klein geslacht met slechts een handvol soorten. Net als zijn verwanten heeft hij een elektrisch orgaan in de staart, waarmee hij zwakke pulsen uitzendt en het veld om zich heen ‘leest’. Daarmee vindt hij zijn weg en zijn voedsel in donker of troebel water en communiceert hij met soortgenoten. Het brein van olifantsvissen is in verhouding tot hun lichaam bijzonder groot, en dat geldt ook voor deze groep.

Over zijn leven in het wild is weinig gepubliceerd. Het verspreidingsgebied ligt in West-Centraal-Afrika, in rivieren van het regenwoud in onder meer Gabon en Kameroen, en zoals bij de meeste bodemzoekende olifantsvissen mag je aannemen dat hij insectenlarven uit zand en bladval haalt. Voor het overige is het verstandig voorzichtig te blijven met aannames.

In de handel verschijnt hij hooguit af en toe als wildvang, vaak onder de verzamelnaam ‘olifantsvis’ of door elkaar met verwante soorten. Kweek in aquaria is niet bekend. Wie zo’n dier tegenkomt, moet dus goed nagaan wat er precies binnen is gekomen en wat de verkoper over herkomst en voedering weet.

In het kort

Wetenschappelijke naamHippopotamyrus castor
FamilieMormyridae (olifantsvissen)
HerkomstWest-Centraal-Afrika (Gabon, Kameroen, Congo)
VindplaatsAfrika – Gabon, Kameroen, Republiek Congo – Ogooué en rivieren van West-Centraal-Afrika
Maximale grootte12–15 cm
Minimale aquariumgrootte150 liter (100 cm)
Temperatuur23 – 27 °C
pH6,0 – 7,5
Hardheid (GH)2 – 10
GroepsgrootteSolitair of groep van 5+
GedragVreedzaam naar andere soorten, nachtactief
MoeilijkheidMoeilijk
Levensduur8+ jaar
KarakterVreedzaam
Eet kleine vissenNee
VinnenbijterNee
Veilig met garnalen en slakkenNee
Kwetsbaar voor vinnenbijtersNee
Geschikt voor gezelschapsaquariumJa
Minimale groepsgrootte5 of meer

Welke vissen passen bij de Bever-olifantsvis?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.

Wat betekent de naam?

Hippopotamyrus verwijst naar de onderste middentanden, die qua richting en lengte lijken op die in de onderkaak van een nijlpaard. De uitgang -myrus is gebruikelijk bij olifantsvissen (afgeleid van Mormyrus). Het geslacht werd in 1906 beschreven door Pappenheim.

castor is Latijn voor ‘bever’, naar de middentanden die als de snijtanden van een bever uit de onderkaak steken.

De soort werd in 1906 beschreven door Pappenheim.

Bron: The ETYFish Project

Natuurlijke leefomgeving

Bosrivieren met zand, hout en bladval in het regenwoud.

Waterwaarden in de natuur: zacht, licht zuur water.

Waterwaarden in het aquarium

  • Lage nitraatwaarden

Aquarium en inrichting

Fijn zand, veel schuilplekken en gedempt licht. Rustige medebewoners.

Biotoop nabootsen: zand, wortelhout, blad en Anubias.

Voeding

In de natuur: insectenlarven uit de bodem.

In het aquarium: muggenlarven, tubifex en artemia.

Voortplanting

In aquaria niet bekend.

Tips uit de praktijk

Een zeldzame soort, alleen af en toe als wildvang verkrijgbaar.

Omdat de bever-olifantsvis zo zelden wordt aangeboden, komen ervaringen van houders vooral uit het algemene beeld van kleine olifantsvissen. Wat houders daarover melden, is consequent: nieuwe dieren zijn in de eerste weken erg schuw, blijven dicht bij hun schuilplaats en eten vaak pas na een paar dagen. Diepvriesmuggenlarven en tubifex, in de schemering aangeboden, zijn meestal het beste begin. Levend voer helpt bij dieren die niet willen eten, al moet je dat zorgvuldig kiezen om ziektes te voorkomen.

Wildvang is vaak verzwakt door transport. Een rustige quarantainebak met zand, wortels en gedempt licht geeft de beste kans om het dier op krachten te laten komen. Let bij olifantsvissen sowieso op stabiel, schoon water en voorzichtig gebruik van medicijnen: dat is de vaakst genoemde valkuil bij deze familie.

Wat pas na maanden opvalt, is dat olifantsvissen heel goed hun eigen omgeving leren kennen. Ze verkennen elke dag dezelfde route langs wortels en planten, en verstoringen zoals een verplaatste buis worden meteen opgemerkt. Bij medebewoners past het beste een rustige gezelschap: kleine, snelle eters concurreren direct om het voer, en dan raakt de olifantsvis ondervoed.

Eindadvies: deze soort is alleen iets voor ervaren houders die zich bewust zijn van de uitdagingen bij voer en waterkwaliteit en die het risico van wildvang willen nemen. Voor beginners is een makkelijkere soort een betere start.

Voordelen en nadelen

Voordelen

  • Blijft vrij klein
  • Interessant gedrag

Nadelen

  • Nauwelijks verkrijgbaar
  • Kieskeurig voer

De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.