De Lake Tebera-regenboogvis is citroengeel met een donkere lengteband. Hij is een van de weinige gele regenboogvissen en brengt een zonnige kleur in een groot aquarium.

Over deze vis
De Lake Tebera-regenboogvis werd in 1981 door de Australische ichtyoloog Gerald Allen beschreven als Melanotaenia herbertaxelrodi. De soortnaam eert Herbert R. Axelrod, de Amerikaanse uitgever van hobbyboeken en tijdschriften over aquariumvissen, die veel expedities steunde en zelf ook vissen verzamelde. De geslachtsnaam Melanotaenia betekent ‘zwarte band’ en verwijst naar de donkere lengteband. De Nederlandse en Engelse naam verwijzen naar het Teberameer in Papoea-Nieuw-Guinea, waar de soort van nature voorkomt.
Het lijf is slank en zijdelings wat afgeplat, met een opvallende citroengele tot gele basiskleur. Over de flank loopt een donkere band, die bij opgewonden dieren duidelijker wordt. Mannetjes zijn geler en hebben iets hogere vinnen dan vrouwtjes, die bleker blijven. Jonge dieren zijn nog nauwelijks gekleurd en worden pas na enige tijd echt geel. Tijdens het paaien krijgen mannetjes een intense blauwe of witte streep over de kop en een bijna zwarte kop, waardoor het geel extra opvalt. Met de jaren krijgen mannetjes een hoger lijf en een hoog voorhoofd.
De soort is endemisch in het stroomgebied van het Teberameer in het hoogland van Papoea-Nieuw-Guinea, in de systemen van de Kikori en de Purari. De eerste dieren werden in een kleine, heldere beek ten oosten van het meer gevonden. Ze houden zich meestal op langs de oever, tussen hoog gras en ondergedompelde vegetatie. Doordat het leefgebied zo klein is, staat de soort op de rode lijst van de IUCN als kwetsbaar. Over dieet en gedrag in het wild is weinig gepubliceerd.
De soort werd in 1980 verzameld en kort daarna succesvol in het aquarium gekweekt, waardoor hij snel in de hobby beschikbaar kwam. Nog altijd zijn er in de handel vrijwel alleen nakweekdieren. Hij staat dicht bij M. monticola en heeft dezelfde oorsprong als de M. goldiei. Omdat hij makkelijk kruist met andere Melanotaenia-soorten, zijn zuivere lijnen belangrijk; wie meerdere soorten door elkaar houdt, krijgt hybriden.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Melanotaenia herbertaxelrodi |
|---|---|
| Familie | Melanotaeniidae |
| Herkomst | Lake Tebera, Papoea-Nieuw-Guinea |
| Vindplaats | Oceanië – Papoea-Nieuw-Guinea – Teberameer |
| Maximale grootte | 9 – 10 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 120 – 150 cm / 250 – 350 liter |
| Temperatuur | 21 – 26 °C |
| pH | 7,0 – 8,0 |
| Hardheid (GH) | 8 – 20 °dGH |
| Groepsgrootte | Minimaal 6 – 8 |
| Gedrag | Vreedzaam, actief |
| Moeilijkheid | Makkelijk |
| Levensduur | 5 – 8 jaar |
| Karakter | Vreedzaam |
| Eet kleine vissen | Nee |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Ja |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Ja |
| Minimale groepsgrootte | 6 of meer |
Welke vissen passen bij de Lake Tebera-regenboogvis?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Melanotaenia komt van het Griekse melas (‘zwart’) en het Latijnse taenia (‘band’), naar de zwarte lengteband van M. nigrans. Het geslacht werd in 1862 beschreven door Gill.
herbertaxelrodi is een eerbetoon aan de Amerikaanse uitgever Herbert R. Axelrod (1927–2017), voor zijn ‘blijvende interesse en steun’ voor het regenboogvisonderzoek van de beschrijver.
De soort werd in 1981 beschreven door Allen.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
De soort leeft in het Tebera-meer en omringende moerassen in het hoogland van Papoea-Nieuw-Guinea.
Waterwaarden in de natuur: middelhard.
Aquarium en inrichting
Vanaf 120 – 150 cm.
Biotoop nabootsen: zand, stenen, wortels, randbeplanting en open zwemruimte met veel licht.
Voeding
In de natuur: insecten, larven, zoöplankton en algen.
In het aquarium: vlokken, korrels, diepvriesvoer en spirulina.
Voortplanting
Eierlegger; eitjes tussen planten of een kweekmop. Makkelijk te kweken.
Tips uit de praktijk
Houders noemen de Lake Tebera een ‘zonnige’ en sterke regenboogvis die prachtig contrasteert met blauwe soorten zoals M. lacustris. Houd soorten wel apart als je zuiver wilt kweken.
Uit eigen ervaring en uit wat andere houders vertellen: net als bij veel regenboogvissen zien jonge Lake Tebera’s er in de winkel weinig uit en zijn ze vaak nog grijsgeel. De eerste weken zijn ze schuw, zeker als ze in een te kleine groep worden gehouden. Met minimaal zes tot acht dieren, ruim zwemruimte en veel licht komen de gele kleuren geleidelijk op, en na enkele maanden zie je de mannetjes echt kleuren.
Eten gaat zelden mis. Vlokken, korrels en diepvriesvoer worden gegeten, en wat spirulina of groenvoer helpt de kleuren. Ze zijn gulzig en snel, dus houd ze niet met trage of schuwe soorten. Typische fouten zijn een te klein aquarium, te weinig dieren en een open aquarium: ze springen. Een deksel is aan te raden. Bij vervuild water krijgen ze net als andere regenboogvissen snel last van schimmel op de vinnen, dus regelmatig verversen loont.
Wat pas na maanden opvalt: de mannetjes meten zich onderling met gespreide vinnen, vooral ’s ochtends, en de kleuren zijn dan het mooist. Een groep met meerdere mannetjes en meer vrouwtjes geeft het beste resultaat. Kweken kan met een kweekmop, en de jongen groeien snel met fijn voer. Combinaties met blauwe soorten zoals M. lacustris zien er schitterend uit, maar bij een gezamenlijke kweek krijg je hybriden, dus houd de soorten dan gescheiden.
De Lake Tebera-regenboogvis is een aanrader voor wie een ruim aquarium heeft en een zonnige, actieve vis zoekt die weinig eist. Voor kleine aquaria en voor wie zacht water heeft en dat zo wil houden, is hij minder geschikt.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Zeldzame gele kleur
- Sterk en vreedzaam
- Makkelijk te kweken
Nadelen
- Heeft ruimte nodig
- Kruist met andere Melanotaenia
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
