De texascichlide is de noordelijkst voorkomende cichlide ter wereld. Zijn lichaam is bezaaid met parelmoerblauwe vlekjes. Een grote, sterke en temperamentvolle soort.

Over deze vis
De texascichlide werd in 1854 beschreven door Spencer Baird en Charles Girard. De soortnaam cyanoguttatus is samengesteld uit Grieks en Latijn en betekent ‘blauw gespikkeld’, een verwijzing naar de parelachtige blauwgroene vlekjes op het lichaam. In de oudere literatuur staat hij vaak als Cichlasoma cyanoguttatum, en er zijn ook andere namen als synoniem gebruikt, zoals Heros pavonaceus. Hij is de enige cichlide die van nature in de Verenigde Staten voorkomt, en dat maakt hem tot de noordelijkst levende cichlide van het westelijk halfrond.
Het lichaam is hoog en stevig, met een donkere basis en bezaaid met crèmekleurige en turkooizen stippen, een paar donkere vlekken op de flank en verticale banden. Volwassen mannetjes worden groter dan vrouwtjes en krijgen een uitgesproken bult op het voorhoofd. Tijdens het broeden verandert de kleur: het bovenste deel van de kop en de voorflank wordt lichtgrijs, en daar valt het paar meteen mee op. Het patroon verschilt per individu.
In het wild komt hij voor in het benedenstroomse deel van de Rio Grande bij Brownsville in Texas en in het noordoosten van Mexico. Later is hij uitgezet of ontsnapt in andere delen van Texas, in kanalen in Florida en bij New Orleans, waar hij zich gevestigd heeft. Hij eet vrijwel alles: planten, detritus, insecten, kleinere vissen en zelfs eieren van andere vissen, en als opportunistische jager pakt hij ook kikkers en waterslangen. Daarbij komt hem zijn tolerantie voor lagere temperaturen goed van pas. De IUCN geeft de soort de status Least Concern.
In de hobby kreeg hij vooral in de jaren tachtig veel liefhebbers dankzij zijn blauwgroene glans. Het paar broedt op een schoongemaakte steen en beide ouders verdedigen de jongen fel. Let bij aankoop op de naam: de ‘groene texascichlide’ is een andere soort, Herichthys carpintis, en de ‘rode texas’ is een kruising tussen een Herichthys en een Amphilophus.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Herichthys cyanoguttatus |
|---|---|
| Familie | Cichlidae |
| Herkomst | Texas (VS) en Noordoost-Mexico (Rio Grande-gebied) |
| Vindplaats | Noord-Amerika – Verenigde Staten (Texas), Mexico – Rio Grande |
| Maximale grootte | 25 – 30 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 150 cm / 400 liter |
| Temperatuur | 20 – 28 °C |
| pH | 6,5 – 8,0 |
| Hardheid (GH) | 8 – 25 °dGH |
| Groepsgrootte | Paartje |
| Gedrag | Territoriaal en agressief |
| Moeilijkheid | Gemiddeld (vanwege grootte en gedrag) |
| Levensduur | 10 – 15 jaar |
| Karakter | Agressief |
| Eet kleine vissen | Nee |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Nee |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Nee |
| Minimale groepsgrootte | Paar |
Welke vissen passen bij de Texascichlide?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Herichthys verwijst naar de ‘sterke verwantschap’ met het geslacht Heros, en ichthys (‘vis’). Het geslacht werd in 1854 beschreven door Baird en Girard.
cyanoguttatus komt van het Griekse kyanos (‘blauw’) en het Latijnse guttatus (‘gestippeld’), naar de kleine blauwe stipjes over het hele lichaam en de vinnen.
De soort werd in 1854 beschreven door Baird en Girard.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
De texascichlide leeft in rivieren, beken en bronnen met stenen, grind en hout, soms in vrij koel water.
Waterwaarden in de natuur: hard.
Waterwaarden in het aquarium
- Krachtige filtering
Aquarium en inrichting
Een groot aquarium met stevige rotsen en wortels. Planten en decoratie worden vaak verplaatst.
Biotoop nabootsen: zand en grind, grote stenen en wortels.
Voeding
In de natuur: insecten, slakken, kreeftachtigen, kleine vissen en planten.
In het aquarium: cichlidenkorrels, diepvriesvoer en groente.
Voortplanting
Openbroeder; het paar verdedigt eieren en jongen zeer fel.
Tips uit de praktijk
Houders vinden de texascichlide prachtig maar lastig te combineren. Het is een soort voor een groot aquarium, liefst alleen met stevige medebewoners.
Een jonge texascichlide is aan het begin meestal een leuk, wat schuw visje met veel stippen en weinig bravoure. Tijdens de eerste weken na aankoop staat hij dicht bij de stenen, maar hij eet bijna direct: korrels, bevroren garnaal, muggenlarven en wat groenvoer worden zonder gedoe opgepakt. Kieskeurig zijn ze zelden; het gaat er eerder om dat je ze niet te veel geeft. Een dikke texas verliest kleur en krijgt sneller last van zijn lever.
Andere houders merken vaak dat de parelvlekken pas na een jaar echt goed uitkomen, en dat het karakter mee verandert. Rond de tijd dat een vis geslachtsrijp wordt, is het gedaan met het rustige gedrag: hij claimt de bak, graaft kuilen en jaagt alles weg wat in zijn buurt komt. Bij een paar zie je dat het vrouwtje zich in de broedtijd nog fellen verdedigt dan het mannetje. Tussen vissen van dezelfde soort ontstaan gevechten, dus een bak zonder rotsen en zichtbarrières loopt slecht af.
De typische fouten zijn een te kleine bak, te weinig filtering en een inrichting die niet vastzit. Grote cichliden maken veel vuil, en zonder ruime filter zie je kopgaatjes en vinrot. Decoratie wordt omgegooid, planten worden uitgegraven en zand wordt verplaatst; stenen moeten op de bodem staan en niet op het zand. Doordat de soort van nature ook in koeler water leeft, is hij minder gevoelig voor temperatuur, maar plotselinge schommelingen zijn ook voor hem niet goed.
Let bij aankoop op de naam. Onder ’texas’ worden soms verwante soorten en kruisingen verkocht, zoals de groene texas en de rode variant. Een vis met een afwijkende kleur of vorm is dan niet altijd de zuivere soort. Eindadvies: neem hem als je een grote bak hebt, geen kleine bakgenoten wilt houden en van een vis met een uitgesproken karakter houdt. Zet hem samen met andere stevige cichliden van vergelijkbaar formaat, en houd rekening met het feit dat hij tien jaar of langer meegaat.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Prachtige tekening
- Sterk en tolerant
- Verdraagt koeler water
Nadelen
- Agressief
- Wordt groot
- Vernielt inrichting
Veelgestelde vragen over de texascichlide
Hoe groot wordt de texascichlide?
De texascichlide (Herichthys cyanoguttatus) wordt 25 tot 30 cm groot.
Hoe oud wordt de texascichlide?
Met goede verzorging wordt de texascichlide 10 tot 15 jaar oud.
Hoe groot moet het aquarium zijn voor de texascichlide?
Kies een aquarium van minimaal 150 cm, ongeveer 400 liter, voor een paartje.
Is de texascichlide geschikt voor beginners?
Gemiddeld. De verzorging is niet ingewikkeld, maar door zijn formaat en zijn territoriale, agressieve gedrag is hij niet geschikt voor een eerste aquarium.
Met welke vissen kun je de texascichlide combineren?
Alleen met even grote, robuuste cichliden in een heel ruim aquarium, zoals de Parelschubcichlide of de Roodkopcichlide. Kleinere vissen worden al snel opgejaagd of opgegeten.
Welke planten passen bij de texascichlide?
Texascichliden graven en trekken planten snel los. Drijvend Grof hoornblad en Dwergpijlkruid houden het meestal het langst vol.
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
