De rode cabomba is een fijnbladerige stengelplant met waaiervormige, roodbruine tot paarse bladeren. Hij is een van de mooiste achtergrondplanten voor een goed verlicht aquarium, maar ook een van de kieskeurigste cabomba’s.

Over deze plant
Cabomba furcata werd in 1830 beschreven door Josef August Schultes en Julius Hermann Schultes. De soortnaam verwijst naar de gevorkte (furcata) bladeren: elk blad splitst zich herhaaldelijk in smalle slippen en vormt zo een waaier. De plant hoort bij de waterschildfamilie (Cabombaceae), samen met de bekendere groene cabomba (Cabomba caroliniana) en de waterschilden (Brasenia).
Onder water is de plant een lange stengelplant met tegenover elkaar geplaatste, waaiervormige bladeren. Bij veel licht en een goede bemesting kleurt het blad dieprood tot paars, terwijl het bij te weinig licht groenig en lang wordt. De stengels worden onder water gemakkelijk tientallen centimeters lang. Boven water maakt de plant drijfbladeren en kleine bloemen in wit tot roze tinten.
Je ziet de plant in de handel onder meerdere namen, waaronder Cabomba piauhyensis en ‘Rode cabomba’. Hij komt van nature voor in tropisch Amerika, met Brazilië als bekendste vindplaats, en groeit daar in lagunes, vijvers, beken, meren en overstromingsvlakten. Daar staat hij vaak in zacht, helder tot lichtbruin water, in zon of lichte schaduw.
In de hobby geldt de rode cabomba als een mooie maar lastige plant. Hij vraagt veel licht, een goede bemesting en meestal extra CO2 om gezond te blijven. De onderste stengelstukken sterven gemakkelijk af, waardoor je de plant regelmatig moet toppen en opnieuw planten. Wie het goed doet, krijgt een weelderige, donkerrode achtergrond die elke aquariumbeplanting opfleurt.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Cabomba furcata |
|---|---|
| Familie | Cabombaceae (waterschildfamilie) |
| Herkomst | Tropisch Amerika, vooral Zuid-Amerika |
| Vindplaats | Zuid-Amerika – Brazilië en omliggende gebieden – Lagunes, vijvers, beken en meren |
| Hoogte | 30 – 60 cm |
| Groeisnelheid | Gemiddeld tot snel |
| Licht | Veel |
| CO2 | Noodzakelijk |
| Temperatuur | 22 – 28 °C |
| pH | 5,0 – 7,0 |
| Hardheid (GH) | 2 – 10 °dGH |
| Plaats in het aquarium | Achtergrond |
| Vermeerdering | Stekken van de top |
| Moeilijkheid | Moeilijk |
Natuurlijke leefomgeving
De rode cabomba groeit van nature in tropische wateren: lagunes, vijvers, rustige beken, meren en overstromingsvlakten. Het water is meestal zacht en helder tot lichtbruin, en de zon schijnt er volop op de oppervlakte. Zulke omstandigheden geven de plant veel licht en een stabiele temperatuur.
In de overstromingsgebieden staat het water in het regenseizoen hoog en in het droge seizoen laag. De plant overleeft zo met zijn lange stengels, die in het water omhoog groeien. Het is een soort die onder water het beste groeit in kalm water en niet in sterke stroming.
Verzorging in het aquarium
De rode cabomba vraagt meer dan de meeste stengelplanten. Zonder voldoende licht en CO2 verliest hij zijn kleur en zijn onderste bladeren.
- Licht: veel. Alleen bij sterk licht krijgt het blad een diepe rode kleur.
- Voeding en bemesting: vloeibare meststof met ijzer, kalium en nitraat in evenwicht. CO2 is noodzakelijk voor een gezonde plant.
- Bodem: voedingsrijk, maar de plant neemt veel via het blad op.
- Snoeien: top regelmatig afknippen, onderste bladeren en rot gedeelte verwijderen en de toppen opnieuw planten.
Planten en vermeerderen
Plant de stekken in groepjes van vijf tot tien stengels, met een paar centimeter ruimte ertussen. Druk de onderkant voorzichtig in de bodem, zonder de fijne bladeren te beschadigen. De bladeren moeten vrij boven de bodem blijven.
Vermeerderen gaat via stekken van de top, die je met een scherp mesje afknipt. Verwijder de onderste bladeren en plant de stekken opnieuw. Na een paar weken hebben ze wortels en groeien ze door. Snoeien is bij deze plant geen luxe: het houdt hem compact en vervangt de verloren onderste delen.
Geschikt voor
De rode cabomba past in een goed verlicht Zuid-Amerikaans aquarium met rustige vissen. Dwergcichliden zoals de hongslo-dwergcichlide zwemmen graag door de fijne bladeren, en ook de cupidocichlide past er mooi bij. Bij grotere, graafzuchtige vissen zoals de draadvinacara is de plant minder geschikt: de stengels breken en komen los.
Tips uit de praktijk
De eerste weken zijn bij deze plant vaak spannend. Veel houders merken dat de fijne bladeren na het inzetten gaan smelten, vooral als de plant uit een emerse kweek komt. Dat ziet er schrikbarend uit, maar meestal komen er aan de top nieuwe onderwaterblaadjes. Geef de plant veel licht en rust, en haal rottende delen meteen weg.
Het mooiste is de kleur, en die vraagt licht. Bij weinig licht wordt de plant snel groen en slap, terwijl hij bij sterk licht en een goede bemesting dieprood kleurt. Zonder CO2 wil het meestal niet lukken. Daarom is hij geen plant voor een beginnersbak met een eenvoudige lamp.
Algen op de fijne bladeren zijn de grote vijand. Draadalgen en baardalgen blijven gemakkelijk hangen in de verdeelde blaadjes. Een stabiele bemesting, niet te veel afval en een goede CO2-balans helpen. Garnalen en algeneters kunnen daarbij helpen, maar knip zwaar aangetaste toppen gewoon af.
Met slakken en vissen heb je weinig problemen, zolang ze de stengels met rust laten. Advies: kies voor deze plant alleen als je goed licht en CO2 hebt, en begin met een grote groep stekken. Dan krijg je een spectaculaire rode achtergrond.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Prachtige rode tot paarse kleur
- Fijn, luchtig blad dat diepte geeft
- Vermeerdert makkelijk via stekken
- Past goed in Zuid-Amerikaanse biotoopaquaria
Nadelen
- Vraagt veel licht en CO2
- Smelt gemakkelijk na het inzetten
- Gevoelig voor algen op de fijne bladeren
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke plant en elk aquarium is anders: let op je licht, bemesting en waterwaarden en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
