Hoplias malabaricus (wolfszalm) of trahira is een geduldige hinderlaagjager met een brede bek vol scherpe tanden. Een taaie roofvis voor een eigen, groot aquarium.

Over deze vis
Hoplias malabaricus werd in 1794 beschreven door de Duitse arts en ichtyoloog Marcus Elieser Bloch. De geslachtsnaam Hoplias verwijst naar het Griekse woord voor ‘gewapend’, een toespeling op de indrukwekkende tanden. De soortnaam malabaricus is misleidend: hij verwijst naar de Malabarkust in India, terwijl de vis uitsluitend in Midden- en Zuid-Amerika voorkomt. Daarnaast heet de vis in de Engelstalige wereld onder meer ’trahira’, ‘guabine’ en ‘wolf fish’, en in het Nederlands ook wel tijgertetra-wolf. Wetenschappers beschouwen Hoplias malabaricus tegenwoordig als een complex van meerdere nauw verwante soorten, wat verklaart waarom vissen uit verschillende streken er soms wat anders uitzien.
De familie Erythrinidae, waartoe Hoplias malabaricus behoort, hoort bij de karperzalmachtigen. Het lichaam is cilindrisch en gespierd, met een grote kop en een brede bek vol scherpe, hondachtige tanden. De kleur is grijsbruin tot olijfgroen met donkere dwarsstrepen of een enkele lengtestreep, en die tekening kan sterk verschillen per vis en per stemming. Een gestreste of net gevangen vis is doorgaans donkerder. In de natuur worden volwassen exemplaren tot ongeveer 65 centimeter lang en bijna vier kilo zwaar.
Het verspreidingsgebied is groot en loopt van het zuiden van Midden-Amerika tot in Argentinië, waar de soort leeft in bijna elk zoetwatermilieu, van snelstromende bovenlopen tot stilstaande poelen. Overdag rust de vis tussen de vegetatie, ’s nachts jaagt hij als hinderlaagroofvis op vissen, kreeftachtigen en andere prooien die hij met een plotselinge uitval binnenzuigt. Jonge dieren eten eerst kleine ongewervelden. Bij het paaien graaft het mannetje in ondiep water een kuil en bewaakt hij het nest, ook nog na het uitkomen van de eieren.
De IUCN vermeldt de soort als niet bedreigd (Least Concern). Door zijn taaiheid en brede verspreiding is hij in de natuur geen zeldzaamheid, en hij is als voedselvis lokaal belangrijk. In de aquariumhobby is Hoplias malabaricus een klassieker onder de roofvissen. In sommige landen, zoals de Verenigde Staten, is de vis in meerdere staten verboden vanwege het risico dat hij als invasieve soort ontsnapt of wordt uitgezet.
In het kort
| Wetenschappelijke naam | Hoplias malabaricus |
|---|---|
| Familie | Erythrinidae |
| Herkomst | Zuid-Amerika (Amazone, Orinoco en Paraná, tot in Argentinië) |
| Vindplaats | Zuid-Amerika – Brazilië, Venezuela, Paraguay, Argentinië – Amazone, Orinoco en Paraná |
| Maximale grootte | 40–50 cm |
| Minimale aquariumgrootte | 400 liter (150 cm) |
| Temperatuur | 20 – 28 °C |
| pH | 6,0 – 7,5 |
| Hardheid (GH) | 2 – 18 |
| Groepsgrootte | Strikt solitair |
| Gedrag | Agressieve roofvis |
| Moeilijkheid | Gemiddeld tot moeilijk |
| Levensduur | 15+ jaar |
| Karakter | Roofvis, agressief |
| Eet kleine vissen | Ja |
| Vinnenbijter | Nee |
| Veilig met garnalen en slakken | Nee |
| Kwetsbaar voor vinnenbijters | Nee |
| Geschikt voor gezelschapsaquarium | Nee |
| Minimale groepsgrootte | Alleen |
Welke vissen passen bij Hoplias malabaricus?
Check het in de Combinatiechecker en zie direct of jouw combinatie goed, matig of slecht is.
Wat betekent de naam?
Hoplias komt van het Griekse hoplon (‘schild, wapen’), naar het schildachtige schedeldak en de ‘aanvallende’ tanden. Het geslacht werd in 1903 beschreven door Gill.
malabaricus betekent ‘uit Malabar’ (Zuid-India). Dat berust op een fout: de vis komt uit Zuid-Amerika, maar de exemplaren die Bloch kreeg waren verkeerd gelabeld.
De soort werd in 1794 beschreven door Bloch.
Bron: The ETYFish Project
Natuurlijke leefomgeving
Moerassen, poelen en trage rivieroevers met veel planten; overleeft zuurstofarm water.
Waterwaarden in de natuur: zacht tot middelhard water met wisselende temperatuur.
Waterwaarden in het aquarium
- Krachtige filtering
Aquarium en inrichting
Grote wortels, schuilplekken en gedempt licht. Zwaar deksel; houd handen uit de buurt.
Biotoop nabootsen: zand, wortels, blad en drijfplanten.
Voeding
In de natuur: vissen, kikkers en kreeftachtigen.
In het aquarium: vis, garnalen en mosselvlees; went vaak aan dood voer.
Voortplanting
Paait in een kuil; het mannetje bewaakt het nest.
Tips uit de praktijk
Houders noemen hem onverwoestbaar maar onverdraagzaam: elke medebewoner loopt gevaar.
Wie een Hoplias malabaricus koopt, ziet in de eerste weken meestal een verlegen, bijna sloomachtige vis. Overdag ligt hij tussen wortels en plantenresten, en pas in de schemering wordt hij actief. Vaak wordt ten onrechte gedacht dat hij ziek is. Houders merken dat hij binnen enkele weken zijn plek kiest en die dan nauwelijks meer verlaat. Het verkleuren hangt sterk af van de inrichting: in een donkere, rustige bak krijgt hij een mooiere tekening dan in een felverlichte.
Voeren is meestal geen probleem. Hoplias malabaricus gaat vrij snel aan dood voer zoals vis, garnalen en mosselvlees, en hij eet gulzig. Juist dat is een valkuil: hij wordt snel te dik. Wie hem elke dag voert, krijgt een vis met een buik als een ton. Twee tot drie keer per week een goede portie is voor een volwassen dier ruim voldoende. Gebruik liever geen levende voedervissen, ook vanwege parasieten en ziekten die je zo in de bak haalt.
Typische problemen zijn ontsnappingen en verwondingen. Een niet-afgesloten deksel is snel een probleem, want de vis kan flink springen. Ook is het oppassen bij onderhoud: een beet is pijnlijk, en de vis schiet soms plotseling uit zijn schuilplek. Ziektes zoals witte stip komen voor wanneer het water plotseling verandert, maar over het algemeen is de soort taai. Combineren met andere vissen gaat zelden goed; wat in zijn bek past, wordt op den duur opgegeten, en soortgenoten worden vaak zwaar beschadigd.
Hoplias malabaricus is dus geschikt voor de houder die één indrukwekkende roofvis wil, met een ruim aquarium en een stevige afdekking. Voor gezelschapsaquaria is hij absoluut niet geschikt. Advies: kies hem alleen als je bewust een solitair aquarium wilt en houd rekening met een levensduur van vele jaren.
Voordelen en nadelen
Voordelen
- Zeer robuust
- Indrukwekkend jachtgedrag
Nadelen
- Niet te combineren
- Pijnlijke beet
Veelgestelde vragen over Hoplias malabaricus
Hoe groot wordt Hoplias malabaricus?
Hoplias malabaricus, ook wel trahira genoemd, wordt 40 tot 50 cm. Hij heeft een brede bek vol scherpe tanden.
Hoe oud wordt Hoplias malabaricus?
Hij kan 15 jaar of ouder worden. Neem hem dus alleen als je er lang voor kunt zorgen.
Hoe groot moet het aquarium zijn voor Hoplias malabaricus?
Reken op minimaal 400 liter (150 cm). Het is een geduldige hinderlaagjager, dus zorg voor schuilplekken en een goed afgesloten deksel.
Met welke vissen kun je Hoplias malabaricus combineren?
Het is een agressieve, strikt solitaire roofvis. Alles wat in zijn bek past, wordt opgegeten. Alleen grote, pantserachtige vissen komen eventueel in aanmerking in een heel groot aquarium, zoals de Gewone pleco en de Koningspleco.
Welke planten passen bij Hoplias malabaricus?
Drijfplanten zoals Amazonekikkerbeet en Grof hoornblad geven dekking en zijn snel vervangen als de vis ze beschadigt.
De waarden op deze pagina zijn richtwaarden. Elke vis en elk aquarium is anders: houd je waterwaarden goed in de gaten en vraag bij twijfel advies bij een aquariumspeciaalzaak.
